toGi

ıÜüGünün birinde bir çiçekle su karşılaşır ve arkadaş olurlar.

İlk önceleri güzel bir arkadaşlık olarak devam eder birliktelikleri, tabii zaman lâzımdır birbirlerini tanımak için.

Gel zaman, git zaman çiçek o kadar mutlu olur ki, mutluluktan içi içine sığmaz artık ve anlar ki, su'ya aşık olmuştur.

İlk kez aşık olan çiçek, etrafa kokular saçar, "Sırf senin hatırın için ey su" diye...

Öyle zaman gelir ki, artık su da içinde çiçeğe karşı birşeyler hissetmeye başlamıştır. Zanneder ki, çiçeğe aşıktır ama su da ilk defa aşık oluyordur.

Günler ve aylar birbirini kovalalar ve çiçek acaba "Su beni seviyor mu?" diye düşünmeye başlar.

Çünkü su, pek ilgilenmez çiçekle... Halbuki çiçek, alışkın değildir böyle bir sevgiye ve dayanamaz.

Çiçek, suya "Seni seviyorum der. Su, "Ben de seni seviyorum" der. Aradan zaman geçer ve çiçek yine "Seni seviyorum" der. Su, yine "Ben de" der. Çiçek, sabırlıdır. Bekler, bekler, bekler...

Artık öyle bir duruma gelir ki, çiçek koku saçamaz etrafa ve son kez suya "Seni seviyorum." der.

Su da ona "Söyledim ya ben de seni seviyorum." der ve gün gelir çiçek yataklara düşer. Hastalanmıştır çiçek artık. Rengi solmuş, çehresi sararmıştır çiçeğin. Yataklardadır artık çiçek. Su da başında bekler çiçeğin, yardımcı olmak için sevdiğine...

Bellidir ki artık çiçek ölecektir ve son kez zorlukla başını döndürerek çiçek, suya der ki; "Seni ben, gerçekten seviyorum." Çok hüzünlenir su bu durum karşısında ve son çare olarak bir doktor çağırır nedir sorun diye...Doktor gelir ve muayene eder çiçeği. Sonra şöyle der doktor: "Hastanın durumu ümitsiz artık elimizden birşey gelmez."

Su, merak eder, sevgilisinin ölümüne sebep olan hastalık nedir diye ve sorar doktora. Doktor, şöyle bir bakar suya ve der ki: "Çiçeğin bir hastalığı yok dostum... Bu çiçek sadece susuz kalmış, ölümü onun için" der.

Ve anlamıştır artık su, sevgiliye sadece "Seni seviyorum" demek yetmemektedir...

Yazamıyorum artık eskisi gibi. Yazma isteği kalmadı içimde. Hep başka düşüncelerle doluyum. Belki de ilham kaynağımı kaybetmemden de kaynaklanıyor olabilir. Sanki yıllardır bana arkadaşlık eden o değilmiş gibi bomboş bana tamamen yabancı gelen bu daktilo…

Yazmaya başladığım o yıllar on beş yaşımda mıydım hatırlayamıyorum şimdi… Hiç düşünmemiştim bir gün yazar olabileceğimi ve bu günlere gelebileceğimi. Aslında bir yazar olmak değildi amaçladığım ufacık bir hevesti. Bana zevk veriyordu. İlk yazılarım şiirlerdi aşk kokan şiirler… Âşıktım, seviyordum. Okul kapısında beklerken görmüş ve tutulmuştum ona. Artık hep onu görmek için okul çıkışında saatlerce beklediğim oluyordu. O zamanlar kızlar için şiir yazan erkekler çok gözdeydi şimdinin gitar çalan erkekleri gibi… Yazmaya başladım onun için, bir bakışını bile sayfalarca anlatabiliyordum. Nesir, düzyazı bu nasıl bir aşktı Allah’ım. Her saniyemi ona yazmakla geçiriyordum. Bilmeyecekti ona yazdığımı, aşkımı, şiirlerimi… Ama yazıyordum işte. O yeşil gözleri ölümümdü, dökülen gözlerinden bir damla yaş, hüznü ölümüm olurdu. Artık eskisinden daha çok yazmaktaydım. Bu sefer kararlıydım gidip söyleyecektim. Seni seviyorum diyebilecektim ama diyemezdim, yapamazdım ya heyecanlanırsam yazacaktım elbette elbette yazmalıydım. Daktilomun başına geçtim. Yazdım beğenmedim yazdım beğenmedim gözlerimden yaşlar gelmeye başlamıştı artık ama bitirmiştim yazmıştım ilk ve son aşk mektubumu. Bunu ona verecektim bilecekti artık onu sevdiğimi acaba nasıl bir tepki verecekti oda beni görmüş ve sevmiş olabilir miydi? Bu mektubu ona vermeden ve yüzündeki ifadeyi görmeden bunu bilemezdim. Okul çıkışına gittim, bekledim. On dakika vardı çıkış saatine. Sanki bana bir asırmış gibi geldi. İşte gördüm onu geliyordu o güzel saçlarını savura savura! Ey sevgili bu gün o kadar da güzel olmuşsun ki… İşte o an kalbim durabilirdi kavuşacaktım ona sonunda… Durdum sadece durdum sanki öldüm de hayat durdu da sadece o an kaldı hafızamda. Koşuyordu koşuyordu sevdiğine sarıldı öptü… Doyasıya hasret dolu bir sarılıştı bu. Yıkılmışım o an okul kapısının kenarına. Hava karamaya başlarken ayrıldım oradan. Sonradan öğrendim nişanlısıymış okul bitiminde evleneceklermiş. Aylarca yazamadım istedim ama olmadı denedim yapamadım onsuz olmuyordu. Başka şeyler düşünmek için kendimi zorladım. Gazeteler, dergiler farklı hobilerle uğraştım yıllar boyu. Belki unutmuştum onu ya da kendimi kandırıyordum zamana karşı ama olsun o benim olmadı hiç belki beni sevmiyor ama ben hiç pişman değilim ki onu bu kadar sevdiğimden. Bir çocuğu olmuş tıpkı kendisi gibi güzel bir kızı. Onu yıllar sonra bir otobüs durağında gördüm, konuştuk hem de. Ama arkadaşça sonra ilişkilerimiz daha da ilerledi onunla ve eşiyle. Onu şimdi seviyor muyum bilemiyorum ama bir gülüşü bile beni mutlu ediyor. Onun bir başka kollarda olduğunu bilsem de onun mutlu olması kâfi geliyor bana hatta artıyor bile. Hem artık daha da güzel yazıyorum onun gülüşünü yazıyorum yine sayfalarca. Onu görebiliyorum dokunamasam da. Ama hiç pişman değilim. Çünkü anladım SEVMEK SEVDİĞİNİ MUTLU GÖRMEK DEMEKMİŞ…

...ραтιкѕιzρєηgυєη...